Quetzalquatl

Aan het einde van 40 dagen rouw

40 dagen na de dood van mijn vader hadden we een besloten bijeenkomst met familie en vrienden bij mijn moeder.
Ik deed een schriftlezing uit Prediker 3, omdat ik die in een rouwsituaties de meest toepasselijke vind, vooral in een gezelschap waarin grote verschillen zijn in vormen van zingeving.
Deze tekst helpt me om te berusten in de natuurlijke cyclus van leven en dood.

Alles heeft zijn tijd
1 Voor alles wat gebeurt is er een uur ,een tijd voor alles wat er is onder de hemel.
2 Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te rooien.
3 Er is een tijd om te doden en een tijd om te helen, een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen.
4 Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen ,een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.
5 Er is een tijd om te ontvlammen en een tijd om te verkillen ,een tijd om te omhelzen en een tijd om af te weren.
6 Er is een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te gooien.
7 Er is een tijd om te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken.
8 Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlogen er is een tijd voor vrede.

Gepubliceerd door Q om 18:55 in Persoonlijk | Permanente link | Reacties (1) | Reageer

Is er toekomst voor het poldermodel?

Het Nederlandse poldermodel is eigenlijk een consensusmodel.

Vanouds moesten de diverse belangengroepen met elkaar samenwerken om als staat te overleven.

De maatschappij is complexer geworden, vanuit de overheid zien we de typische reactie om die complexiteit te lijf te gaan met formalisatie.

Door toenemende formalisatie en bureaucratisering van consensusprocessen onstaat echter afstand ten opzichte van de achterban, zo onstaat het wantrouwen van de burger ten opzichte van de overheid, weer een complexiteit erbij. waarop gereageerd kan worden met nog meer formalisatie van bovenaf om controle te houden.

Zou het helpen, als de overheid de burgers minder betuttelt met regeltjes?
Iets in de richting van het Amerikaanse model, waarin de centrale overheid veel meer overlaat aan de locale overheden?
Als ik dan zie hoe dat daar misgaat dan vraag ik me het af.

Volgens mij is het huidige maatschappelijke klimaat volkomen verziekt door toenemend onderling wantrouwen tussen groeperingen, dit wordt verergerd door economische malaise.

De maatschappij verhardt. word agressiever, wantrouwiger.

Misschien is het gewoon het effect van overbevolking...
Zet grote aantallen mensen in een situatie waarin de afnemende hulpbronnen onvoldoende verdeeld worden, dan ontstaan er vanzelf conflicten.

Misschien wordt het weer tijd dat de Natuur grote schoonmaak houdt in Nederland door middel van een ramp, zodat we dan weer even leren om echt samen te werken.

Gepubliceerd door Q om 12:21 in Politiek | Permanente link | Reacties (0) | Reageer

Mijn vader is overleden

Donderdag 10 december werd ik omstreeks 1330 gebeld door mijn zus, omdat mijn vader gereanimeerd werd bij de VU.

Toen ik omstreeks 1430 aankwam, hoorde ik dat mijn vader was overleden.

Ik hoorde dat mijn vader omstreeks 1300 net met mijn moeder terug was van een controle bij de VU, en dat hij flauwviel nadat hij mijn moeder in de auto had gezet.
Binnen een paar minuten was de ambulance erbij en zijn ze een uur lang bezig geweest met reanimatie, maar mijn vader is niet meer bij bewustzijn gekomen; volgens de dokter had mijn vader een hartstilstand vanwege een groot infarct op het moment dat hij flauwviel.

Gepubliceerd door Q om 17:53 in Persoonlijk | Permanente link | Reacties (1) | Reageer

herfstmaan 2009

Voor de viering van de chinese herfstmaan had ik met een aantal dierbare vrienden afgesproken om naar de Chinese tempel te Amsterdam te gaan.

De afspraak begon wat onrustig: nummer een liep ik helemaal mis bij het station (daar maakte ik me wel zorgen om), nummer twee kwam daar verlaat aan, nummer drie kwam pas aan toen we al in de tempel waren.

Om tot rust te komen, eerst maar met z'n tweetjes theedrinken in theehuis Himalaya, tijd nemen voor omschakelen van hectiek naar rust in een fijne omgeving.
Gezellig gebabbeld met mijn metgezel, we hadden het nog over de traditie dat je een boeddha-beeldje kado moet krijgen.

In een kalm tempo naar de tempel gegaan, net op tijd om nog een aantal leuke optredens mee te maken van Chinese zang, Hui-dansen, Xing-yi gongfu.

Terwijl ik helemaal tot rust kwam in de tempel, gingen mijn gedachten ook uit naar de dierbaren die er niet bij konden zijn, waarvoor ik steun en hulp vroeg aan Guanyin.

Tussen de bedrijven door werd een loterij gehouden, het kwam zo uit dat mijn metgezel een boeddhabeeldje ontving (waar ze natuurlijk heel erg blij verrast van was); zelf ontving ik een zijden sjaal (die verpakt was in kadopapier met mijn naam )

Deze fijne middag afgesloten met z'n drietjes, koffie verkeerd gedronken in theehuis Himalaya, impressies uitwisselen.

Toen ik eenmaal thuiskwam, zag ik voor mijn stoep de vermiste gast, dus alles was weer helemaal goed!

Gepubliceerd door Q om 8:46 in God | Permanente link | Reacties (1) | Reageer

Herfstequinox 2009

De nacht voor de equinoxviering goed doorgefeest met hapjes, drankjes en leuke collega's op het bedrijfsfeest, de ochtend erna een beetje brak, ik was dus niet vooruit te branden.

Op weg naar het huis waar we zouden samenkomen voor de herfstviering, werd ik verrast door de chaos op het station vanwege de Damloop!

Voor we begonnen nog bladeren in het park verzameld voor de herfst-tafel, de eerste voortekenen van de herfst zijn al zichtbaar.

Met een klein, besloten gezelschap van vrienden de ruimte ingericht, de doeken van de seizoenen op de vier kwartieren geplaatst.

Tijdens het eten bijpraten, en overleggen hoe we deze keer het herfstritueel wilden doen:
Na het eten ter voorbereiding van de herfstbladeren sieraden (kroon, kettingen) voor het beeld van de Godin, er ontstond meteen een meditatieve sfeer.
De ruimte en de aanwezigen werd gereinigd met wierook, kring werd gevormd met het beeld van de Godin, de gronding met een taiji/qigong oefening, de kracht en energie werd aangeroepen onder de namen van diverse godvormen, de trance-meditatie ging onder begeleiding van trommel (thema: wat laat je los, en wat behoud je), het rondgaan van de hoorn mede ging gepaard et (heil)wensen en geloftes, tenslotte het danken van alle aanwezigen en opgeroepen krachten.

Voor mij was het belangrijkste deel de meditatie, waarin ik visualiseerde wat ik wilde loslaten (een hoop oude rotzooi die ik afgelopen periode op te ruimen had) en wat ik wilde behouden (de heftige lessen die ik van het hele proces heb meegekregen).
Het balans zoeken tussen loslaten en behouden was een bijzonder proces, dat werd deze keer zichtbaar gemaakt door steentjes voor 'loslaten' en steentjes voor 'behouden' in de weegschaal te zetten!

Sinds midzomer heb ik veel te maken gehad met de Donkere Godin, heftige confrontaties mbt prive en werk, meer zicht gekregen op mijn eigen kwaliteiten en valkuilen, tevens de gelegenheid genomen om een aantal blokkades te doorbreken op meerdere gebieden (fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel).
De belangrijke vraag is dan: heb ik bepaalde onderwerpen voldoende verwerkt om te kunnen loslaten?
Welke ervaringen neem ik mee als 'voeding', de winter in?

Ik vind het altijd moeilijk om de warme zomer los te laten om daarna de natte herfst en koude winter in te gaan, maar begin wel steeds meer te begrijpen en voelen dat zelfs herfstregen en stormen een opruimfunctie heeft in dit klimaat.

Het loslaten van afgelopen vurige zomer met enorme hoogte en dieptepunten is nu ook weer nodig om de rust en inkeer van herfst en winter te kunnen aangaan.

Het was heel fijn om de equinox in besloten kring samen te vieren met ervaren mensen met wie ik een vertrouwensband heb opgebouwd, zo lag voor mij de nadruk meer op mijn eigen persoonlijke groei en band met de natuur; een open bijeenkomst voelt meer aan als dienstbaarheid aan de gemeenschap en de natuur.

Gepubliceerd door Q om 15:54 in Magick | Permanente link | Reacties (0) | Reageer

Waarom laat God lijden toe?

In diverse geloofsystemen worden verschillende antwoorden gegeven over de zin van het kwaad en het lijden:
menselijke lijden heeft een goddelijk doel, het zijn levenslessen die geleerd moeten worden, het is een straf van god voor menselijk falen, het is resultaat van de strijd tussen goed en kwaad, het is de consequentie van (verkeerde) uitoefening van de vrije wil van de mens.

Volgens mij is het zo, dat je met een geloofssysteem het lijden en het kwaad verklaarbaar probeert te maken, het 'zin' geven. Het zijn maar overtuigingen, rationalisaties van iets wat eigenlijk emotioneel onverteerbaar is.

Aan de andere kant scheppen al die verklaringen weer nieuwe dilemma's:

"Wil God het kwaad voorkomen, maar kan Hij het niet? Dan is Hij niet almachtig.
Kan Hij het wel, maar wil Hij het niet? Dan is Hij kwaadwillig
Kan Hij het wel en wil hij het ook? Waar komt dan het kwaad vandaan?
Kan Hij het niet en wil Hij het niet? Waarom noemen we Hem dan God?"
(Epicurus)

Gepubliceerd door Q om 23:43 | Permanente link | Reacties (0) | Reageer

Wat te doen met een kort lontje II

We hebben er allemaal last van tegenwoordig, het lijkt wel de mexicaanse griep!

Ik heb daarin ook mijn aandeel; zou natuurlijk allerlei excuses kunnen aanvoeren: met het verkeerde been uit bed, een rotdag op het werk, agressie van andere korte lontjes...blablabla...

Maar als ik bij mezelf merk dat mijn lontje steeds korter aan het worden is, dan word het toch wel tijd voor stilstaan en bezinnen.

Het oude recept van 'diep ademhalen en tellen tot duizend' is helemaal nog niet zo gek eigenlijk...

Hoe kort is jouw lontje?

Gepubliceerd door Q om 9:02 in Politiek | Permanente link | Reacties (0) | Reageer