Voor de viering van de chinese herfstmaan had ik met een aantal dierbare vrienden afgesproken om naar de Chinese tempel te Amsterdam te gaan.
De afspraak begon wat onrustig: nummer een liep ik helemaal mis bij het station (daar maakte ik me wel zorgen om), nummer twee kwam daar verlaat aan, nummer drie kwam pas aan toen we al in de tempel waren.
Om tot rust te komen, eerst maar met z'n tweetjes theedrinken in theehuis Himalaya, tijd nemen voor omschakelen van hectiek naar rust in een fijne omgeving.
Gezellig gebabbeld met mijn metgezel, we hadden het nog over de traditie dat je een boeddha-beeldje kado moet krijgen.
In een kalm tempo naar de tempel gegaan, net op tijd om nog een aantal leuke optredens mee te maken van Chinese zang, Hui-dansen, Xing-yi gongfu.
Terwijl ik helemaal tot rust kwam in de tempel, gingen mijn gedachten ook uit naar de dierbaren die er niet bij konden zijn, waarvoor ik steun en hulp vroeg aan Guanyin.
Tussen de bedrijven door werd een loterij gehouden, het kwam zo uit dat mijn metgezel een boeddhabeeldje ontving (waar ze natuurlijk heel erg blij verrast van was); zelf ontving ik een zijden sjaal (die verpakt was in kadopapier met mijn naam )
Deze fijne middag afgesloten met z'n drietjes, koffie verkeerd gedronken in theehuis Himalaya, impressies uitwisselen.
Toen ik eenmaal thuiskwam, zag ik voor mijn stoep de vermiste gast, dus alles was weer helemaal goed!
De nacht voor de equinoxviering goed doorgefeest met hapjes, drankjes en leuke collega's op het bedrijfsfeest, de ochtend erna een beetje brak, ik was dus niet vooruit te branden.
Op weg naar het huis waar we zouden samenkomen voor de herfstviering, werd ik verrast door de chaos op het station vanwege de Damloop!
Voor we begonnen nog bladeren in het park verzameld voor de herfst-tafel, de eerste voortekenen van de herfst zijn al zichtbaar.
Met een klein, besloten gezelschap van vrienden de ruimte ingericht, de doeken van de seizoenen op de vier kwartieren geplaatst.
Tijdens het eten bijpraten, en overleggen hoe we deze keer het herfstritueel wilden doen:
Na het eten ter voorbereiding van de herfstbladeren sieraden (kroon, kettingen) voor het beeld van de Godin, er ontstond meteen een meditatieve sfeer.
De ruimte en de aanwezigen werd gereinigd met wierook, kring werd gevormd met het beeld van de Godin, de gronding met een taiji/qigong oefening, de kracht en energie werd aangeroepen onder de namen van diverse godvormen, de trance-meditatie ging onder begeleiding van trommel (thema: wat laat je los, en wat behoud je), het rondgaan van de hoorn mede ging gepaard et (heil)wensen en geloftes, tenslotte het danken van alle aanwezigen en opgeroepen krachten.
Voor mij was het belangrijkste deel de meditatie, waarin ik visualiseerde wat ik wilde loslaten (een hoop oude rotzooi die ik afgelopen periode op te ruimen had) en wat ik wilde behouden (de heftige lessen die ik van het hele proces heb meegekregen).
Het balans zoeken tussen loslaten en behouden was een bijzonder proces, dat werd deze keer zichtbaar gemaakt door steentjes voor 'loslaten' en steentjes voor 'behouden' in de weegschaal te zetten!
Sinds midzomer heb ik veel te maken gehad met de Donkere Godin, heftige confrontaties mbt prive en werk, meer zicht gekregen op mijn eigen kwaliteiten en valkuilen, tevens de gelegenheid genomen om een aantal blokkades te doorbreken op meerdere gebieden (fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel).
De belangrijke vraag is dan: heb ik bepaalde onderwerpen voldoende verwerkt om te kunnen loslaten?
Welke ervaringen neem ik mee als 'voeding', de winter in?
Ik vind het altijd moeilijk om de warme zomer los te laten om daarna de natte herfst en koude winter in te gaan, maar begin wel steeds meer te begrijpen en voelen dat zelfs herfstregen en stormen een opruimfunctie heeft in dit klimaat.
Het loslaten van afgelopen vurige zomer met enorme hoogte en dieptepunten is nu ook weer nodig om de rust en inkeer van herfst en winter te kunnen aangaan.
Het was heel fijn om de equinox in besloten kring samen te vieren met ervaren mensen met wie ik een vertrouwensband heb opgebouwd, zo lag voor mij de nadruk meer op mijn eigen persoonlijke groei en band met de natuur; een open bijeenkomst voelt meer aan als dienstbaarheid aan de gemeenschap en de natuur.
In diverse geloofsystemen worden verschillende antwoorden gegeven over de zin van het kwaad en het lijden:
menselijke lijden heeft een goddelijk doel, het zijn levenslessen die geleerd moeten worden, het is een straf van god voor menselijk falen, het is resultaat van de strijd tussen goed en kwaad, het is de consequentie van (verkeerde) uitoefening van de vrije wil van de mens.
Volgens mij is het zo, dat je met een geloofssysteem het lijden en het kwaad verklaarbaar probeert te maken, het 'zin' geven. Het zijn maar overtuigingen, rationalisaties van iets wat eigenlijk emotioneel onverteerbaar is.
Aan de andere kant scheppen al die verklaringen weer nieuwe dilemma's:
"Wil God het kwaad voorkomen, maar kan Hij het niet? Dan is Hij niet almachtig.
Kan Hij het wel, maar wil Hij het niet? Dan is Hij kwaadwillig
Kan Hij het wel en wil hij het ook? Waar komt dan het kwaad vandaan?
Kan Hij het niet en wil Hij het niet? Waarom noemen we Hem dan God?"
(Epicurus)
We hebben er allemaal last van tegenwoordig, het lijkt wel de mexicaanse griep!
Ik heb daarin ook mijn aandeel; zou natuurlijk allerlei excuses kunnen aanvoeren: met het verkeerde been uit bed, een rotdag op het werk, agressie van andere korte lontjes...blablabla...
Maar als ik bij mezelf merk dat mijn lontje steeds korter aan het worden is, dan word het toch wel tijd voor stilstaan en bezinnen.
Het oude recept van 'diep ademhalen en tellen tot duizend' is helemaal nog niet zo gek eigenlijk...
Tags: maatschappij
Voortdurend je moeten verantwoorden aan autochtonen, word je dat op een gegeven moment niet spuugzat?'Steeds weer moet ik examen afleggen' - Bergen op Zoom - Regio - bndestem
Tags: politiek
YouTube - Simon Vinkenoog: Red de Paddo demonstratie
Tags: actie
Wanneer de strijdende partijen in Palestina werkelijk naar elkaar zouden luisteren, zou Israel op een rechtvaardige manier verdeeld moeten worden tussen Joden en Arabieren.
Misschien kan er gekeken worden naar het voorbeeld van Nelson Mandela, die streefde naar verzoening tussen blank en zwart.
Wij mensen zijn kennelijk in staat onze eigen hel (of hemel) te scheppen op diverse niveau's.
Maar als iemand dan in ellende leeft, heeft hij/zij dat zelf geschapen?
Dat soort theorietjes hoor je vaak in New-Age kringen.
Eigenlijk is het maar een overtuiging, een geloof. Eentje met een neiging tot 'blaming the victim'.
Ik weiger om daarin te geloven.
Dan geloof ik liever in een willekeurig noodlot.
"Heeft u het al gehoord? Meer dan de helft van ‘hoogopgeleide’ moslims denkt erover om Nederland te verlaten als het politieke klimaat hier drastisch verandert. Maar ik blijf hier, hier in Nederland, in mijn land. Mij krijgen ze niet zomaar weg; ik heb hier genoeg om voor te blijven. Bovendien geloof ik niet in utopieën, dus vraag me toch echt af waar het gras volgens die 'toekomstige migranten' groener zou moeten zijn"Wij Blijven Hier!
Tags: politiek, multicultureel

| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 |
Laatste reacties